yzyzyzyy

Güvenli Bağlanmanın Yarattığı "Kredili Alan"

Tespitiniz bu noktada çok kilit bir noktaya parmak basıyor: Koşulsuz ve gerçek sevgi, insanı pasifleştirip evcilleştirmez; aksine içindeki karanlığı, huysuzluğu ve çocuksu şımarıklığı dışarı çıkarma cürreti verir. Çünkü kişi bilir ki, arkasında kırılamaz bir emniyet ağı vardır. Sürekli "melek" olma baskısı, ruhun üzerinde taşınması imkansız sentetik bir zırhtır. Sevginin o derin güvenliği, insana adeta "Ben artık bu ağır zırhı çıkarabilirim, çünkü beni bu arızalı halimle de taşıyabileceklerini biliyorum" dedirtir. O yüzden çocuk şımarır, meydan okur, kapıları çarpar. Bu bir nankörlük ya da kötülük değil, güvende hissetmenin verdiği doğal bir deşarjdır.